Het innerlijke beschadigde kind

Er was eens een meisje, laten we haar Noor noemen. Ze was zeven, droeg altijd een iets te grote jas, en had de gewoonte haar mondhoeken net iets te strak opgetrokken te houden. Alsof ze glimlachte. Alsof.

Noor was slim. Niet per se op school, maar wel in mensen lezen. Ze wist wanneer haar moeder moe was, wanneer ze beter even niets kon vragen, en wanneer het beter was om gewoon onzichtbaar te zijn. Ze had al jong geleerd: liefde moet je verdienen. En stilte… stilte was veilig.

Jaren later, in een vergaderruimte vol mensen, zat een volwassen vrouw. Ze heette nog steeds Noor. Ze was succesvol, goed in wat ze deed, een fijne vriendin, loyaal. Maar er was iets. In conflicten trok ze zich terug. Complimenten geloofde ze nooit echt. En kritiek, hoe mild ook, sneed haar als een mes.

Ze begreep het niet. Ze deed toch alles goed?

Tot op een dag haar stem brak tijdens een coachinggesprek. Ik vroeg haar: "waar heb jij moeten stoppen met jezelf zijn om te overleven?" En het was alsof de kamer even stilviel. Ze brak in tranen uit, want daar kwam het besef.

Het innerlijk kind leeft in ons allemaal

We dragen allemaal een kind in ons mee. Soms is dat kind speels en vrij, maar soms is het ook beschadigd, stil, angstig, overlevend. Dat kind heeft zich aangepast, vaak al lang voordat we woorden hadden voor wat er gebeurde. Misschien groeide je op in een huis waar emoties taboe waren. Misschien voelde je je onzichtbaar, ongezien, of simpelweg te veel.

Het beschadigde kind in ons draagt overtuigingen met zich mee als:

• "Ik moet eerst presteren voordat ik liefde verdien."

• "Ik mag geen fouten maken."

• "Als ik mezelf echt laat zien, word ik afgewezen."

• 
  

En hoe volwassen we ook worden, dat kind blijft meereizen. Het verstopt zich in perfectionisme, in bindingsangst, in het eeuwige pleasen. Het fluistert op momenten dat we kwetsbaar zijn. Het probeert ons te beschermen, maar houdt ons ook klein.

De weg naar heling begint met luisteren

Wat dat innerlijke kind nodig heeft, is niet nog meer hard werken. Het heeft zachtheid nodig. Aandacht. Veilige ruimte. Iemand die zegt: "Je hoeft niets te bewijzen. Je bent al goed. Ik zie je."

En ja, het klinkt misschien vaag. Misschien zelfs confronterend. Maar heling begint niet bij het hoofd. Het begint bij het hart. Bij het terugreiken naar dat jonge deel van jou, dat destijds moest kiezen voor overleven in plaats van leven.

Heling is leren zitten met dat kind in jezelf. Het durven aankijken. Het leren troosten. Niet door het te ‘fixen’, maar door het te erkennen. En langzaam, beetje bij beetje, ontstaat er dan ruimte. Voor adem. Voor spel. Voor zijn.

Herken jij je in Noor?

Misschien herken je Noor. Misschien ben je Noor, op je eigen manier. Wat als je vandaag een moment zou nemen om naar binnen te luisteren? Niet om te oordelen, maar om waar te nemen. Wat zou je innerlijke kind je willen zeggen, als het even fluisteren mocht? En durf je het te horen?

Je hoeft het niet alleen te doen. Soms is de reis naar binnen veiliger met een gids. En als je wil, loop ik een stukje met je mee.